«Ով հայ ժողովուրդ, քո միակ փրկութիւն քո հաւաքական ուժի մէջ է»

Ահա ոսկեայ մի արև՝
ճառագումով իր հրէ՝
Այգաբացի պուրպուրէ

Նժոյգների վրա հէգ՝
Նոր աշխարհին ու մարդուն
Յղում է լոյս զուարթուն,
Նոր աշխարհին ու մարդուն
Ո՜վ բերեց լոյսն այս արթուն,
Օ՜, ո՞ւմ ձեռքով վառուեց, ո՞ւմ,
Հրակարմիր, հրավարս,
Ադամանդեայ լոյսը այս:

Կքած կեանքի բեռի տակ,
Խոր գերութեան ընդերքում,

Իմաստութեան մի գետակ
Յիմարութեան համերգում-
Քանի՜ տարի, քանի՜ դար
Վկայեցիր անհերքում…

Ափերին այն խաւարտչին,
Ուր հայրենիքն էր մեր հին,
Չկա՞ր արդեօք գետ մի յորդ,
Որ գերութեան անհաղորդ՝
Լուրթ՝ հոսելով դարից-դար՝
Մթութեան մէջ այն յամառ
Այս այգաբացն էր կրում,
Հո՜ւր այգաբացն այս հեռու՝
Հնուց պահած իր ջրում
Օ՜, ըղձակա՛ն այս հեռուն…

Կքած կեանքի բեռի տակ՝
Ոգի՜, անկոր, հո՜ւր գետակ…

Ահա վառւում է մեր նոր
Յաղթանակի լոյսը բորբ.
Լւանում է նա հիմա
Վառուող ոգին մեր անմահ,
Չքնաղ արև՛ն այդ արի,
Վառուած հրով աշխարհի…
Չկա՜յ ուրիշ արև է՛լ.
Նա՛ է միայն, որ դարեր
Անմար՝ պիտի արև է՛…

Լույսով վառուած սակայն այդ՝
Նժարներից հիմա մենք
Յիմարութեամբ չթափենք

Իմաստութիւնն այն արար.
Մեր անցեալի խորամիտ
Է՛ջն այն արդար ու ռամիկ՝

Մեծահանճար ու վարար…