Մեր Եդուարդ Տայտայը

ԵԴՈՒԱՐԴ ՖՐՈՒՆՃԵԱՆԻ ՅԻՇԱՏԱԿԻՆ

ՐԱՖՖԻ ԱՐՏԱԼՃԵԱՆ

Եդուարդ Ֆրունճեանը մենք մեր փոքր տարիքէն կը ճանչնայինք պարզապէս իբրեւ «Տայտայը»։

Առաջին յիշողութիւնս իրմէ Պէյրութէն է։ Եդուարդն ու Մարօն այցելութեան եկած էին, եւ Եդուարդը հետը շարժապատկերի փոքր տեսախցիկ մը ունէր։ Այդ օրերուն նման բան մը ինքնին հետաքրքրութիւն էր մեզի նման երեխաներու համար։ Մեզի կը նկարահանէր Պէյրութի մէջ, ապա նաեւ Լիբանանի լեռներուն մէջ՝ ամարանոցի մեր գիւղական տունը։

Տարիներ ետք, երբ Եդուարդին եւ Մարոյին մօտ դիտեցինք այդ ամառուան տեսերիզը, առաջին պատկերը, որ այսօր ալ կը վերադառնայ, այդ տեսախցիկն է՝ Եդուարդը անոր ետին, իսկ մենք՝ երեխաներս, ժպտադէմ իր դիմացը։

Իր մասին արդէն լսած էի մեծ մօրմէս։ Եդուարդ ամուսնացած էր կէլիպոլցի նէնէիս քրոջ՝ Հերմինէին աղջկան՝ Մարոյին հետ։ Անոնք յետեղեռնեան Աղեքսանդրիոյ հայկական աշխարհին մաս կը կազմէին, ուր Եդուարդ աշխոյժ ներկայութիւն ունեցած էր ազգային ու համայնքային կեանքին մէջ, մանաւանդ Աղեքսանդրիոյ ՀՄԸՄ-Կամքէն ներս։ Այդ ծառայութիւնը շարունակեց նաեւ Գանատա հաստատուելէն ետք։ Մեր ընտանիքին մէջ իր անունը կը յիշուէր այն բնական մտերմութեամբ, որով կը խօսուէր մարդոց մասին, որոնք թէ՛ ընտանիքին կը պատկանէին, թէ՛ աւելի լայն հայկական շրջանակի մը։

Տարիներ անց, երբ Միացեալ Նահանգներ եկայ ուսանելու, սկսայ յաճախ Մոնթրէալ այցելել։ Հոն Եդուարդին հետ յարաբերութիւնս փոխուեցաւ։ Այլեւս «Տայտայ»-ը դիտող երեխան չէի։ Կը նստէինք, կը խօսէինք, եւ այդպիսով սկսայ զինք ճանչնալ նաեւ իբրեւ ընկեր Եդուարդը։

Այդ տարիներուն հասկցայ բան մը, զոր փոքր տարիքիս չէի կրնար նկատել։ Եդուարդը յարգուած մարդ էր, բայց նաեւ՝ սիրուած։ Այս երկուքը միշտ չեմ միանար մէկ անձի մէջ։

Եդուարդ հին իմաստով «ճենթըլմէն» մըն էր, այն տեսակէն, որոնց այսօր քիչ կը հանդիպինք:  Բարեկիրթ, մեղմ ու մարդամօտ։ Իրեն հանդէպ յարգանքը հեռաւորութիւն չէր ստեղծեր։ Տարբեր սերունդներու մարդիկ նոյն ջերմութեամբ կը խօսէին իր մասին։

ՀՅԴ Գանատայի Կեդրոնական կոմիտէի մահազդը կը յիշեցնէ Եդուարդ Ֆրունճեանի տասնամեակներու ծառայութիւնը իբրեւ Կեդրոնական կոմիտէի նախկին անդամ, դաշնակցական եւ գանատահայ համայնքի գործիչ։ Այդ բոլորը անոր կեանքին կարեւոր մասն էին։

Բայց մարդու մը վաստակը միայն իր ստանձնած պաշտօններով ու կատարած գործերով չի չափուիր։ Կարեւոր է նաեւ, թէ երկար տարիներ ազգային ու հասարակական կեանքին մէջ գործելէ ետք, ի՛նչ կը ձգէ մարդոց մէջ։

Եդուարդը իր ետին ձգեց յարգանք ու սէր։

Թերեւս կեանքի մը վերջաւորութեան ատկէ աւելի գեղեցիկ վկայութիւն չկայ։

Իմ յիշողութեանս մէջ ան պիտի մնայ նաեւ այն առաջին պատկերով՝ Լիբանանի լեռներուն մէջ, տեսախցիկը ձեռքին, մեր ընտանիքը նկարահանող Եդուարդը։ Մարոյին անբաժանելի ամուսինը։ Մեր «Տայտայ»-ը։

Այս տխուր առիթով մեր ընտանիքին խորազգաց ցաւակցութիւնները կը յայտնեմ սիրելի Մարոյին, իրենց զաւկին՝ մեր զարմիկ Րաֆֆիին, ինչպէս նաեւ տոքթ. Վաղարշ եւ տիկնոջ՝ Արուս Էհրամճեաններուն, Յովիկ ու Վէրոնիք Պէտիքեաններու ընտանիքներուն բոլոր հարազատներուն։

Եդուարդին յիշատակը միշտ լոյսերու մէջ մնայ։