Միեւնոյն է՝ քո փչացած նռնակների վնգստոցից մեր կամքը չի նուաղում, եւ մենք էլի եկանք». Լիլիթ Գալստեան

Մենք էլի եկանք, մենք էլի շատ էինք, գուցէ եւ՝ աւելի շատ։ Բայց կարեւորը մեր աչքերի վճռականութիւնն է, համոզումը, պայքարի արդարութիւնը։ Այդ համոզումը պետութիւն ունենալու պաշտամունքից է սնւում, թեւ առնում մեր տրորուած ու գետնատարած արժանապատուութիւնը վերականգնելու անխուսափելիութիւնից։ Այլապէս ապրել չի լինի. քամուած, փսորած, ...