Օտար երկրի հովերուն դէմ մոլեգին՝ հայ դպրութեան ջահը պահենք մշտավառ

ԱՐՄԻՆԷ ՄՈՒՔՈՅԵԱՆ

Օտար աշխարհի հզօր հոսանքների, ձուլման անտեսանելի վտանգների եւ ժամանակի անողոք փոփոխութիւնների դիմաց՝ սփիւռքահայ դպրոցը շարունակում է մնալ մեր ինքնութեան, մեր ազգային ոգու անառիկ բերդը։ Ցեղասպանութիւնից մազապուրծ հայութիւնը՝ կորցնելով հայրենիք, տուն ու ընտանիք, նոյնիսկ ամենադաժան պայմաններում չհրաժարուեց կրթութիւնից ու ազգային ոգին պահպանելու առաքելութիւնից։ Որբանոցների, գաղթական ճամբարների եւ օտար ափերի ծանր իրականութեան մէջ հայութիւնը նախ եկեղեցի ու դպրոց հիմնեց՝ հասկանալով, որ եթէ պահպանուի մեր հաւատքը, մեր լեզուն ու դպրոցը, ուրեմն կ’ապրի նաեւ ազգը։

Հենց այդ հաւատով ստեղծուեցին սփիւռքի հայկական դպրոցները, որտեղ սերունդներ շարունակ փոխանցուեց ազգային ինքնութեան եւ հայրենիքի նկատմամբ պատասխանատուութիւնը։ Ուստի «Օտար երկրի հովերուն դէմ մոլեգին՝ Հայ դպրութեան ջահը պահենք մշտավառ» պատգամը դարերի պայքար անցած հայ ժողովրդի գոյատեւման ու հայ մնալու ուխտն է, հայրենիքից հեռու ազգային ոգին անմար պահելու սրբազան պարտաւորութիւնը։

Երբ կարդում էի գանատահայ համայնքի արխիւային արձանագրութիւնները, ամենայուզիչ եւ խորը տպաւորող դրուագներից մէկն այն էր, որ ցեղասպանութեան արհաւիրքից յետոյ Գանատա հասած, գոյութիւնը մեծ դժուարութեամբ պահող փոքրաթիւ հայութեան առաջնային երազանքն ու նպատակը հայկական դպրոց ունենալն էր։ Նրանք չունէին ոչ միայն բաւարար միջոցներ, այլ առհասարակ միջոցներ, չունէին որեւէ դրամական հնարաւորութիւն, սակայն ունէին ազգային գիտակցութիւն եւ սերունդը հայ պահելու կամք։ Հայ մնալու միակ ճանապարհի համար, որոշում են իրենց հիմնական աշխատանքից յետոյ, գիշերային արտաժամեայ ծանր բանուորական աշխատանք կատարել, որից հաւաքած գումարով էլ հիմնեն հայկական դպրոց։ Եւ հիմնեցին։

Այսօր արդէն համայնքն ունի հպարտութեամբ ներկայացուող իր դպրոցները, եւ ամենակարեւորը՝ այդ նոյն գիտակցութիւնը չի ընդհատուել, սերունդները շարունակել են նոյն համոզումով ու նուիրումով, ազգային նոյն պատասխանատուութեամբ։

Այս պատմական ընթացքը բնական կերպով կապւում է նաեւ ՀՕՄ-ի՝ Հայ Օգնութեան Միութեան հետ, որը տարիներ շարունակ իր առաքելութեամբ դարձել է սփիւռքի շարունակական կապը՝ օտար ափերում ցրուած հայութեանը նոյն ազգային զգացողութեան մէջ պահելով՝ սրտէ սիրտ փոխանցուող նուիրումով, հոգատարութեամբ։

Հենց այդ նոյն արժէքային շղթայի շարունակութիւնն է Գանատայի ՀՕՄ-ի «Սրտէ Սիրտ» խմբակցութիւնը։

Եթէ առաջին սերունդները ծանր ֆիզիքական աշխատանքով հիմք դրեցին հայկական դպրոցին՝ որպէս գոյութեան ու ինքնութեան պահպանման միջոց, ապա այսօր ՀՕՄ-ի նման նախաձեռնութիւնները այդ նոյն հիմքի շարունակութիւնն են՝ արդէն աւելի կազմակերպուած եւ համակարգուած ձեւով։

Այսինքն՝ այն, ինչ սկսուեց որպէս գոյատեւման պայքար, այսօր շարունակւում է որպէս գիտակցուած ազգային պատասխանատուութիւն՝ սրտից սիրտ փոխանցուող կրթութեան միջոցով։

Եւ որպէսզի օտար երկրի հովերուն դէմ մոլեգին՝ հայ դպրութեան ջահը մնայ մշտավառ, այն պէտք է շարունակաբար սնուի մեր միասնական կամքով, հաւատով եւ մեր լուման բերելու պատրաստակամութեամբ՝ սերնդից սերունդ անխափան փոխանցելով հայ մնալու անմար լոյսը։

Մեր պարտքը նախորդ սերունդների նուիրումի եւ յաջորդ սերունդների հայ մնալու ապագայի հանդէպ՝ այսօր մեր լուման բերելն է.
https://www.canadahelps.org/en/dn/39733